Mercedes-Benz Sprinter 311 CDI: Czy najsłabszy wariant sprosta współczesnym wyzwaniom? Analiza i zastosowania

Współczesny rynek samochodów dostawczych ewoluuje w zaskakującym tempie. Jeszcze dwie dekady temu, silniki w tych pojazdach charakteryzowały się zazwyczaj dużą pojemnością skokową przy relatywnie niewielkiej mocy. Dla przykładu, pierwsza generacja Mercedesa Vito dysponowała 2,3-litrowym dieslem o mocy 78 lub 100 KM. Większy model, Sprinter, oferował wówczas jednostki 2,3-litrowe lub mocniejszy silnik 2,9-litrowy, generujący 102 lub 122 KM. Obecnie sytuacja wygląda zgoła inaczej. Vito, nawet w najsłabszym wariancie silnikowym, posiada jednostkę o pojemności zaledwie 1,6 litra, oferującą 88 lub 114 KM, a do tego dostępny jest mocniejszy model 2.1 o mocy od 136 do 190 KM. W przypadku Sprintera zmiany są jeszcze bardziej zauważalne. Jeśli w pierwszej generacji najmocniejszy wariant ledwo przekraczał 120 KM, to dzisiaj 114 KM oferuje najsłabszy dostępny wariant. Niniejszy artykuł ma na celu analizę, czy w codziennym użytkowaniu sprawdzi się Mercedes-Benz Vito z silnikiem, którego pojemność 20 lat temu mogłaby być uznana za niewystarczającą, oraz w jakiej eksploatacji odnajdzie się Mercedes-Benz Sprinter z jednostką, która niegdyś uchodziłaby za stosunkowo mocną, a dziś stanowi najsłabszą opcję w gamie. Analiza ta oparta jest na praktycznych doświadczeniach z ostatnich tygodni, podczas których testowane były 114-konne warianty obu modeli.

Mercedes-Benz Sprinter 311 CDI: Nowe oblicze podstawowej jednostki

Rozpoczynając analizę od Sprintera, należy dokonać pewnego wyjaśnienia dotyczącego testowanego modelu. Opisywany egzemplarz to nowa wersja zgodna z normą Euro 6, oznaczona jako 311 CDI, wyposażona w układ SCR do oczyszczania spalin przy użyciu AdBlue. Ta jednostka napędowa jest obecna w ofercie od niedawna i, co istotne, różni się od poprzedniego modelu podstawowego nie tylko pod względem ekologicznym. Dotychczasowy model 310 CDI nie tylko nie posiadał układu SCR, ale był również wyraźnie słabszy, oferując 95 KM i 250 Nm. Nowy model został wzmocniony do 114 KM i imponujących 300 Nm maksymalnego momentu obrotowego, dostępnego przy 3800 obr./min.

Teoretyczne dane to jedno, a praktyka drugie. Po odebraniu w Warszawie modelu 311 CDI, spodziewano się raczej przeciętnej dynamiki. Zamiast kierować się prosto do domu autostradą, wybrano malownicze drogi krajowe, zakładając, że w takich warunkach najsłabsza wersja sprawdzi się najlepiej. Ku pozytywnemu zaskoczeniu, każdy kolejny dzień przynosił potwierdzenie, że Sprinter 311 CDI jest zaskakująco sprawny. Zarówno na drogach krajowych, jak i w ruchu miejskim, 114-konny pojazd z umiarkowanej wielkości nadwoziem okazał się wystarczająco dynamiczny. Przy obciążeniu rzędu 600 kilogramów nie pojawiła się ani jedna sytuacja, w której odczuwalny byłby brak mocy. Samochód poruszał się dokładnie tak, jak można oczekiwać od pojazdu dostawczego z najwyższej klasy wagowej.

Jeśli chodzi o zużycie paliwa, wyniki były równie obiecujące. Na drogach krajowych należało liczyć się ze spalaniem około 7,5 litra na 100 km, natomiast w ruchu miejskim apetyt jednostki oscylował w granicach 10 litrów. Są to wyniki porównywalne z mocniejszymi wersjami 2,1-litrowego silnika, z którymi wcześniej miałem okazję się zapoznać.

Pod koniec testu pokonano również 300-kilometrowy odcinek autostrady, utrzymując prędkości w zakresie 120-140 km/h. W tych warunkach dotrzymanie tempa samochodom osobowym nie było już możliwe. Niemniej jednak, relatywnie wysoki moment obrotowy, dostępny w niskim zakresie obrotów, umożliwiał płynne zwiększanie prędkości bez konieczności częstej zmiany biegów. Opóźnianie redukcji biegu ułatwiało przyspieszanie, co znacząco poprawiało komfort jazdy.

Czy zatem można polecić tę nową, podstawową wersję Sprintera? Odpowiedź brzmi: tak, pod pewnymi warunkami. Do nadwozia typu L2H2, przy przewozie ładunków ważących poniżej tony i dla kierowcy bez sportowych ambicji, 114-konny silnik jest w pełni wystarczający dla samochodu tej klasy.

Mercedes-Benz Vito: Kompaktowy silnik w wszechstronnym aucie

W przypadku modelu Vito, spojrzenie na najsłabszą wersję silnikową wymaga nieco innego podejścia. Oczekiwania wobec 3,5-tonowego, wysokiego vana z największej klasy wagowej różnią się od postrzegania samochodu o znacznie bardziej osobowym charakterze. Warto podkreślić, że pod względem prowadzenia Vito stanowi wzór do naśladowania. Na zakrętach, a także w ruchu miejskim, kierowca i pasażerowie czują się jak w dobrym samochodzie osobowym. W połączeniu z niewielką, wręcz sportową kierownicą, łatwo zapomnieć o użytkowym charakterze pojazdu.

Testowany samochód wyposażony był w 1,6-litrową jednostkę wysokoprężną, znaną również z modeli takich jak Renault Trafic, Opel Vivaro czy nowy Fiat Talento. Jednakże, w przeciwieństwie do wymienionych konkurentów, w Mercedesie silnik ten występuje tylko z jedną turbosprężarką, podczas gdy mocniejsze warianty korzystają z jednostki 2,1-litrowej. Moc silnika 1.6, w zależności od wersji, wynosi 88 lub 114 KM. W testowanym egzemplarzu znalazła się ta mocniejsza, 114-konna wersja. Podobnie jak w Sprinterze, maksymalna moc osiągana była przy 3800 obr./min. Jednakże maksymalny moment obrotowy był niższy i inaczej ulokowany - wynosił 270 Nm, dostępnych w zakresie od 1500 do 2500 obr./min.

Praktyka potwierdziła stare powiedzenie „nic nie zastąpi pojemności”. Chociaż na papierze różnice względem Sprintera nie wydawały się drastyczne, podczas jazdy po trasie odczuwalny był brak elastyczności. Jest to typowe dla silników o niewielkiej pojemności - konieczność częstej zmiany biegów wynika z bardzo wąskiego zakresu użytecznych obrotów. Gdy maksymalny moment obrotowy się kończył, dalsze wciskanie pedału gazu niewiele zmieniało.

Trzeba jednak przyznać, że 1,6-litrowa jednostka broni się niskim zużyciem paliwa. Przy spokojnej jeździe na trasie możliwe było zejście do około 5,5 litra na 100 km. Na autostradzie, przy prędkości 140 km/h, zużycie wyniosło 8,5 l/100 km, a w ruchu miejskim apetyt spadał do niecałych 8 litrów.

Skoro mowa o mieście, to właśnie w warunkach miejskich Vito sprawdzało się najlepiej. Przy prędkościach 50-70 km/h dynamika była wciąż w pełni wystarczająca. Ponadto, silnik stosunkowo szybko się rozgrzewał i pozostawał cichy podczas ciągłego przyspieszania. Krótko mówiąc, jeśli ktoś poszukuje samochodu przeznaczonego głównie do miasta, model 111 CDI z 1,6-litrowym silnikiem może być jak najbardziej wart rozważenia. Należy jednak pamiętać, że będzie to typowy „osiołek” do pracy.

Różnorodność zabudów i zastosowań Sprintera

Mercedes-Benz Sprinter to nie tylko podstawa dla wielu firm transportowych, ale również platforma do tworzenia wyspecjalizowanych pojazdów. W fabryce Mercedesa Sprintera w Ludwigsfelde produkowane są między innymi wersje typu "tractor head", przeznaczone do dalszej zabudowy. Dostępne są również wersje z otwartą skrzynią ładunkową oraz najnowsze odmiany tzw. "kamperów". Taki Sprinter trafia następnie do firm nadwoziowych, które wykorzystują jego potencjał do tworzenia pojazdów o unikalnych funkcjach.

Przedsiębiorstwa produkujące kampery często korzystają z tego rozwiązania. Połączenie fabrycznej przedniej części nadwozia z zabudową mieszkalną z tyłu tworzy tzw. "kamper-bus". Taki pojazd oferuje komfort podróży i zakwaterowania w jednym.

Innym przykładem zaawansowanej zabudowy jest 3,5-tonowy Sprinter z podwoziem L2 i zabudową chłodniczą firmy Carlsen Baltic. Taki pojazd, o kubaturze 13,7 m3, może według producenta osiągnąć ładowność do 930 kg. Jest to doskonałe rozwiązanie dla firm potrzebujących transportu towarów wrażliwych na temperaturę, wymagających precyzyjnego utrzymania warunków chłodniczych.

Firma Spier GmbH & Co. specjalizuje się w kompleksowych rozwiązaniach zabudów kurierskich. Ich innowacyjne podejście obejmuje detale, takie jak przesuwne drzwi boczne, które nie tylko ułatwiają dostęp do kabiny, ale także zwiększają funkcjonalność pojazdu. Kolejnym przykładem jest zabudowa typu "Walk-In Van" bazująca na przednionapędowej "314-tce", oferująca imponującą pojemność ładowni 14 m3. Tylne skrzydła drzwi w zabudowie Spier można otworzyć jedną ręką, co znacząco przyspiesza proces załadunku i rozładunku.

Firma Junge prezentuje kontener z lewostronną firaną i windą, osadzony na aluminiowej ramie pośredniej. Jest to rozwiązanie łączące cechy kontenera z plandeką, co zapewnia wszechstronność zastosowań. Warto podkreślić, że demontowalne aluminiowe odeskowanie zostało wyposażone od strony wewnętrznej w specjalną szynę z otworami na kotwy, co ułatwia zabezpieczenie ładunku.

Na szczególną uwagę zasługuje również zestaw składający się z homologowanego na 3,5 tony ciągnika siodłowego oraz 3-osiowej przyczepy. Taka konfiguracja, oparta na modelu "519-tki", w roli ciągnika i naczepy o DMC 5250 kg, pozwala na zwolnienie z opłat drogowych w Niemczech, co stanowi znaczącą korzyść ekonomiczną dla przewoźników.

Wśród licznych konwersji Mercedesa Sprintera prezentowanych w Ludwigsfelde, można było zobaczyć również autolawety, podnośniki koszowe, a nawet czerwonego Sprintera służącego jako food-truck, przygotowanego przez BSK Fahrzeug-Vertrieb GmbH. Wysięgnik koszowy na podwoziu Sprintera 316 CDI, przygotowany przez Ruthmann GmbH & Co., to przykład specjalistycznego sprzętu budowlanego.

Międzynarodowa firma LAMAR zaprezentowała kabinę sypialną SkyCab, która może być opcjonalnie wyposażona w panel słoneczny. Choć jego możliwości mogą być ograniczone do ładowania smartfona, stanowi to krok w kierunku zwiększenia autonomii pojazdu.

Dostępność i ceny

Ceny poszczególnych wersji Sprintera i Vito są zróżnicowane. Przykładowo, Sprinter 311 CDI w drugiej wersji długościowej kosztuje od 102 400 złotych netto. Mocniejszy model 314 CDI jest droższy o 5600 złotych. Różnica cenowa między Vito 111 CDI a Vito 114 CDI, wyposażonym już w silnik 2,1-litrowy, wynosi 6700 złotych.

Dostępne oferty na Sprintera z możliwością zabudowy często obejmują atrakcyjne warunki zakupu. Warto zapoznać się z aktualnymi promocjami i wybrać samochód najlepiej odpowiadający potrzebom firmy.

Dlaczego warto wybrać podwozie Sprintera?

Mercedes-Benz słynie z produkcji wysokiej jakości samochodów osobowych i dostawczych, charakteryzujących się niezawodnością i trwałością. Podwozie Sprintera jest idealnym partnerem dla biznesu, oferującym szerokie możliwości zabudowy i dostosowania do specyficznych wymagań.

Najpopularniejsze rodzaje zabudów na podwoziu Sprintera obejmują:

• Skrzynia ładunkowa: Uniwersalna zabudowa, idealna do transportu różnorodnych towarów. Występuje w wersji otwartej lub z plandeką.
• Kontener: Zamknięta zabudowa do przewozu towarów niewymagających specjalnych warunków temperaturowych.
• Izoterma: Zamknięta zabudowa wykonana z materiału izolacyjnego, chroniąca towar przed wpływem temperatury zewnętrznej.
• Chłodnia: Zamknięta zabudowa ze wzmocnioną izolacją i agregatem chłodniczym, utrzymująca temperaturę od 0 do -20 stopni Celsjusza. Przeznaczona do transportu towarów wrażliwych na ciepło.
• Lodownia: Nadwozie izolowane termicznie, chłodzone niemechanicznie, zazwyczaj przy użyciu płyt eutektycznych mrożonych przez agregat elektryczny podczas postoju pojazdu.
• Zabudowa wielokomorowa: Umożliwia utrzymanie temperatury do -25 stopni Celsjusza w różnych komorach.
• Wywrotka: Zabudowa umożliwiająca szybki wyładunek towarów sypkich. Skrzynia ładunkowa jest unoszona przez siłownik hydrauliczny, a automatycznie otwierane burty ułatwiają zsuwanie się ładunku.
• Laweta: Zabudowa w formie platformy przeznaczona do transportu pojazdów kołowych.
• Podnośnik koszowy: Urządzenie dźwigowe z koszem dla operatora, umieszczone na końcu hydraulicznego ramienia. Umożliwia podniesienie kosza na wysokość około 20 metrów.

Dane techniczne Mercedes-Benz Sprinter Tourer długi 3,5t 311 CDI Pro (2018 - )

Szczegółowe dane techniczne pokazują potencjał i możliwości Sprintera Tourer w wersji 311 CDI Pro. Pomimo relatywnie niewielkiej mocy silnika, pojazd ten oferuje przyzwoite osiągi i szerokie zastosowanie.

Podstawowe dane:

Silnik:

Osiągi:

Zużycie paliwa:

Nadwozie i opony:

Wymiary:

Masa i ładowność: